Z żałobnej karty | Międzyuczelniany Wydział Biotechnologii UG i GUMed

Z żałobnej karty

Ostatnia modyfikacja: 
czwartek, 2 sierpnia 2018 roku, 8:57

TaylorProf. dr hab. Karol Taylor (1928-1997)

Urodził się 9 lutego 1928 r. w Poznaniu. Studiował na Wydziale Chemicznym Politechniki Gdańskiej uzyskując w roku 1950 tytuł magistra inżyniera nauk chemicznych. Rozpoczął pracę w Katedrze Chemii Organicznej PG pod kierunkiem prof. Leona Kamieńskiego.
Zafascynowany biochemią drobnoustrojów, a zwłaszcza wirusów, przeniósł się do Pracowni Wirusologii Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdańsku. Doktorat obronił w 1958 r. w Instytucie Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN im. Ludwika Hirszfelda we Wrocławiu. Stopień naukowy docenta nauk przyrodniczych w zakresie biochemii uzyskał w r. 1966 na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Łódzkiego w oparciu o wyniki badań nad enzymatycznym działaniem bakteriofagów na wielocukrowe mikrootoczki bakteryjne. Z genetyką molekularną związał się w czasie pobytu w latach 1966-67 w Laboratorium Rakowym McArdle Uniwersytetu Wisconsin w Madison kierowanym przez prof. Wacława Szybalskiego. Po powrocie z USA zaangażował się bardzo mocno w organizację Uniwersytetu Gdańskiego obejmując w 1970 r. funkcję dyrektora Instytutu Biologii UG. Został demokratycznie wybrany rektorem Uniwersytetu Gdańskiego na kadencję 1984-1987; kadencji tej jednak nie ukończył będąc w dniu 27 listopada 1985 r. represyjnie odwołany z powodów politycznych. W roku 1986 został wybrany członkiem-korespondentem PAN. Prof. Karol Taylor był niekwestionowanym pionierem i promotorem biologii molekularnej i inżynierii genetycznej w środowisku gdańskim i wykształcił liczne grono znakomitych uczniów. Wśród jego doktorantów znaleźli się m.in. prof. Maciej Żylicz, prof. Józef Kur, prof. Barbara Lipińska, prof. Grzegorz Węgrzyn, prof. Igor Konieczny. Od samego początku był też niezwykle aktywnie zaangażowany w organizację w Gdańsku Międzyuczelnianego Wydziału Biotechnologii i pomysłodawcą budowy nowego budynku dla tego Wydziału przy ul. Kładki 24. Jego imieniem została nazwana sala wykładowa w tym budynku; od 1999 r. wykład inaugurujący rok akademicki na Międzyuczelnianym Wydziale Biotechnologii i towarzysząca inauguracji Konferencja Naukowa są Jemu dedykowane. Zmarł 30 sierpnia 1997 r. w Gdańsku; pochowany został na Cmentarzu Katolickim w Sopocie.


Dr hab. Stanisław Żołnierowicz (1955-2001)

Urodził się w Pabianicach w 1955 r. Studiował na Wydziale Farmaceutycznym Akademii Medycznej w Gdańsku. Dyplom magistra farmacji z wyróżnieniem Primus inter Pares uzyskał w 1979 r Początkowo rozpoczął pracę na Uczelni w Zakładzie Chemii Toksykologicznej pod kierunkiem doc. Jerzego Krechniaka. Od 1981 roku został zatrudniony jako asystent w Katedrze i Zakładzie Biochemii AMG gdzie w 1985 roku obronił rozprawę doktorską przygotowaną pod kierunkiem prof. Leona. Żelewskiego.
Po uzyskaniu stopnia doktora zainteresował się przekazywaniem informacji w komórkach eukariotycznych. W 1988 roku uzyskał stypendium Fundacji Fogarty. Od tego momentu datuje się długa peregrynacja dr Stanisława Żołnierowicza po światowych laboratoriach. Początek jego wędrówki naukowej to laboratorium prof. Irvinga. H. Foxa w University of Michigan, Ann Arbor, USA. W 1989 r. Żołnierowicz rozpoczął pracę w Uniwersytecie Indiana, w grupie kierowanej przez prof. A.A. DePaoli-Roach. Tam poszerzył swój warsztat naukowy o techniki biologii molekularnej oraz o wiadomości na temat kinaz i fosfataz białkowych - enzymów kluczowych dla regulacji przekazywania sygnałów w komórkach eukariotycznych. Zainteresowania te kontynuował w Instytucie Friedricha Mieschera w Bazylei. Tam wspólnie ze swoim długoletnim mentorem i przyjacielem, Brianem Hemmingsem, opracował projekt badawczy "Regulation of protein phosphatase 2A function", który uzyskał finansowanie Howard Hughes Medical Institute. Uzyskanie tego bardzo prestiżowego grantu pozwoliło Mu na powrót do Gdańska, ponowne zatrudnienie w AMG i rozpoczęcie pracy na Międzyuczelnianym Wydziale Biotechnologii od 2 stycznia 1995 roku.
W 1996 roku habilitował się przed Radą Wydziału Lekarskiego AMG. Po wygraniu konkursu na lidera grupy, w nowym budynku Wydziału Biotechnologii przy ul. Kładki 24 w roku 2000 został zatrudniony w Uniwersytecie Gdańskim na stanowisku profesora nadzwyczajnego, jako kierownik Zespołu Badawczego Sygnalizacji Komórkowej i Molekularnej w Instytucie Biotechnologii UG. Pod Jego opieką znajdowało się 5 doktorantów (Katarzyna Lechward, Alina Okniańska, Ewa Sugajska, Wojciech Świątek, Piotr Zabrocki). Jego odejście nastąpiło w momencie nadejścia ważnych sukcesów kierowanego przezeń zespołu. Miesiące dzieliły Go od wypromowania pierwszych doktorantów, którym stawiał bardzo wysokie wymagania. Zmarł w dniu 13 lutego 2001 r. po długiej chorobie; pochowany został w Gdańsku.
 


KapuścińskiDr hab. inż. Jan Kapuściński (1936-2002)

Urodził się w 1936 r. w Warszawie. Ukończył w 1961 r. Wydział Chemiczny Politechniki Łódzkiej gdzie następnie w 1956 r. obronił doktorat z zakresu nauk technicznych. Habilitował się w 1991 r. w Instytucie Chemii Organicznej PAN w Warszawie na podstawie pracy ”Destabilizacja II-rzędowej struktury kwasów nukleinowych oraz ich kondensacja indukowana przez interkalatory”. W roku 1978 wyjechał do USA gdzie pracował przez wiele lat w zespole kierowanym przez prof. Z. Darżynkiewicza, początkowo w Sloan-Kettering Institute for Cancer Research, a następnie w New York Medical College, The Cancer Research Institute w Nowym Jorku. W 1993 r. zdecydował się na powrót do Kraju i na zaproszenie prof. Anny Podhajskiej podjął pracę w organizującym się wówczas Międzyuczelnianym Wydziale Biotechnologii UG-AMG, w Katedrze Biologii Molekularnej i Komórkowej kierowanej przez prof. Macieja Żylicza na stanowisku profesora nadzwyczajnego UG.
W tej Katedrze od roku 1996 pełnił funkcję kierownika zorganizowanej przez siebie Pracowni Biochemii Fizycznej. Był promotorem dwóch zakończonych przewodów doktorskich: dr Jacka Piosika i dr Małgorzaty Zdunek. Zmarł 5 grudnia 2002 r., pochowany został w Łodzi.


Prof. dr hab. Anna J. Podhajska (1938-2006)

Profesor Anna (dla wielu Jagoda) Podhajska była osobą, która całe swe życie prywatne i zawodowe związała z Trójmiastem i jego Uczelniami. Urodziła się w Gdyni 17 kwietnia 1938 roku. Po ukończeniu I LO w Gdańsku podjęła studia na Wydziale Lekarskim AMG (obecnie GUMed), a po ich zakończeniu rozpoczęła w roku 1965 pracę zawodową w Katedrze Mikrobiologii AMG pod kierunkiem prof. Stefana Kryńskiego. Tu obroniła w roku 1968 doktorat i uzyskała specjalizację z zakresu mikrobiologii lekarskiej. W 1987 roku habilitowała się na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Gdańsku, a w roku 1996 otrzymała tytuł profesora.
W roku 1969 włączyła się aktywnie w proces tworzenia Uniwersytetu Gdańskiego podejmując pracę na Wydziale Biologii Geografii i Oceanologii, w kierowanej przez prof. Karola Taylora Katedrze Biochemii. W roku 1975 utworzyła na Wydziale BGiO najpierw Zakład, a potem Katedrę Mikrobiologii, którą kierowała do roku 1996. W tym okresie szczególne znaczenie miała dla Niej współpraca z Laboratorium Badań nad Rakiem w Uniwersytecie Wisconsin, Madison w USA, kierowanym przez prof. Wacława Szybalskiego. Współpraca ta i wielokrotne staże naukowobadawcze w tym laboratorium, w latach 1981–1993, zaowocowały nie tylko znaczącymi osiągnięciami naukowymi, znakomitymi, powszechnie cytowanymi publikacjami, ale również powstaniem idei utworzenia w Gdańsku nowoczesnej jednostki kształcącej w zakresie biotechnologii – Międzyuczelnianego Wydziału Biotechnologii UG-AMG.
Do najważniejszych osiągnięć naukowych prof. Anny Podhajskiej zaliczyć można opracowanie uniwersalnego enzymu restrykcyjnego (badania opublikowane w „Science” i „Methods in Enzymology”). Przedmiotem Jej badań były między innymi dominujące mutacje letalne, endonukleazy restrykcyjne klasy IIS, wektory bakteryjne pozwalające na klonowanie i produkcję określonych białek w komórkach bakterii. Wraz ze swoimi doktorantami opracowywała technologie produkcji substancji biologicznie aktywnych dla przemysłu farmaceutycznego i kosmetycznego. W ostatnich latach zajmowała się ze swoim zespołem opracowywaniem testów diagnostycznych opartych o markery molekularne, a pozwalających na wykrywanie chorób bakteryjnych, wirusowych i nowotworowych. Jedną z Jej ostatnich fascynacji była fotodynamiczna diagnostyka i terapia nowotworów oparta na zastosowaniu pochodnych porfiryn i naświetlania laserem.
Prof. Anna Podhajska była wybitnym naukowcem i nauczycielem akademickim, oddanym bezgranicznie swoim uczniom. Wypromowała 84 magistrów i 17 doktorów; 3 ostatnie doktorantki nie zdążyły zakończyć prac przed Jej śmiercią. Czterech spośród uczniów prof. Anny Podhajskiej jest obecnie profesorami.
Kolejną wielką pasją prof. Anny Podhajskiej było upowszechnianie osiągnięć naukowych, ich komercjalizacja i transfer do firm biotechnologicznych. Dzięki jej zaangażowaniu i determinacji doszło do utworzenia w Gdańsku Centrum Transferu, walnie przyczyniła się do powstania Pomorskiego parku Naukowo-Technologicznego.
Była naszym niedoścignionym mistrzem i szczerym, oddanym przyjacielem. Na zawsze pozostanie w pamięci wszystkich, którzy mieli szczęście i zaszczyt z Nią pracować. Zmarła w dniu 5 lutego 2006 r. po długiej chorobie; pochowana została w grobie rodzinnym w Szymbarku.